Emperistatomenos’ Weblog

Spot on…Spot on…

«Μα τι όμορφη/ος που είμαι; Ε, κοινό μου;»

Τα καλύτερα πράγματα αναγνώστη μου έρχονται όταν δεν τα περιμένεις… Έτσι λέει ένα αισιόδοξο, απόφευγμα και δεν έχει πολύ άδικο… Γκόμενες, λεφτά, αγάπη, έμπνευση…. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι πάντα προγραμματισμένο, και όλη αυτή η τεράστια φάρσα, η οποία λέγεται τύχη επεμβαίνει συχνά, και μετά γελάει υποχθόνια με τα αποτελέσματα της παρέμβασης της… Όχι, όχι δε θα μιλήσω σήμερα, για τον έρωτα της ζωής μου που γνώρισα, ενώ άπλωνα τη μπουγάδα…. Ή τα 10000€ τα οποία βρίσκονταν σε μια ξεχασμένη τσάντα κάτω από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη…..

Θα μιλήσουμε για απλά πράγματα, απόρροια μιας δομημένης κουβέντας με ποικίλες προεκτάσεις…. Βέβαια, τα περισπούδαστα συμπεράσματα, είναι απόσταγμα χιλιάδων ορών ξυσίματος, και συγκέντρωσης καφεΐνης στο αίμα… Και τα οποία μπαίνουν στην τεράστια βάση δεδομένων με τα γιγαντιαία αναπάντητα ερωτήματα της ζωής….

Με προεξέχων φυσικά, το θεμελιώδες ζήτημα » Σε μια ρώγα από σταφύλι, έπεσαν οχτώ σπουργίτοι, και τρωγόπιναν οι φίλοι, τσίρι τσίρι τσιριτρό, τσιριτρί, τσιριτρό«…

Φυσικά θα απορείς άμουσε απαίδευτε αναγνώστη:

  1. Που είναι η ερώτηση….
  2. Που είναι το θεμελιώδες ζήτημα διάολε;

Να σου πω ότι πολύ το ευχαριστιέμαι, που σε παιδεύω, και επίσης ότι μετά από πολλά χρόνια στοχασμού, και αυτοαναζήτησης, θα καταλάβεις τη σοφία, και την επιούσια πραγματικότητα που εκφράζει το » τσίρι τσίρι τσιριτρό, τσιριτρί, τσιριτρό»…..

Τέλος πάντων, επιστρέφω στο θέμα μου….

Χυμένοι σε lounge καναπέ το καλοκαίρι του 2007, με τον φίλτατο Mich… Στο εντυπωσιακού κάλλους beach bar, κοζάρουμε (σόρρυ Βάγια, εγώ ήθελα, ο Βασίλης δεν ήθελε, τον ανάγκασα με την απειλή όπλου… Ναι ναι είναι αλήθεια…), την αιθέρια ξανθιά σερβιτόρα, η οποία όμως ήταν εκτός βάρδιας, οπότε έπινε ανέμελη, το ποτό της, με τις γνωστές μαλακίες με τις ομπρέλες και τα κιτς τροπικά δάση επάνω…..

Οπότε και εγώ, εκφράζω το «Πω, φίλε πάρε ένα θεματάκι» στο Βασίλη-Mich, ο οποίος είχε κλείσει τα μάτια του και τα αυτιά του, και φώναζε δυνατά «Βάγια σ’ αγαπώωωωω», για να μην με ακούσει…. Τέλος πάντων, κατά λάθος πάντα, βλέπει τη σερβιτόρα και συμφωνεί….

Που βρίσκεται όμως αναγνώστη μου το αλατοπίπερο του πόστ…;

Η εν λόγω γκόμενα, είχε πάρει το γνωστό συγκαμμένο ύφος » Πω, πω τι γαμάτη γκόμενα που είμαι», και καλά «Μα τι κούκλα είμαι και φτου μου» κτλ…. Και όπως πάντα, το εν λόγω ύφος-παγίδα, συνοδεύεται και από το αντίστοιχο body language » Έλα μαλάκα, να μου μιλήσεις… Έλα, είμαι διαθέσιμη«…

Ο γνώστης της μυσταγωγίας του ζευγαρώματος, εγώ δηλαδή ( ο mich ως άλλος Οδυσσέας είχε βάλει κερί στα αυτιά, για να μην ακούει της Σειρήνες της ακολασίας), μπορεί να αναγνωρίσει μια κοπέλα που θέλει να τονίσει την παρουσία της στο χώρο αυτάρεσκα μεν, καλοπροαίρετα δε… Και μπορεί να την διακρίνει από τη μαύρη χήρα, με το γνωστό -παρόμοιο ύφος, που περιμένει τον Χ, Ψ,Ζ μαλάκα να πλησιάσει, για να τον χυλοπιτώσει, και να προσθέσει, άλλο ένα θύμα (credit) στον μοχθηρό ιστό της…

Οπότε έκατσα αναπαυτικά ρουφώντας τον φρέντο μου, και περίμενα το σενάριο deja vu να επαληθευτεί…. Δευτερόλεπτα μετά, το μικρό κολεόπτερο (άμπαλος Καλαματιανός), πλησιάζει τη σερβιτόρα, κάτι της λέει με αποτυχημένο ύφος ντεμέκ αυτοπεποίθησης, και εισπράττει το καθιερωμένο ΟΧΙ, επιπέδου Ιωάννη Μεταξά….

Έπρεπε, να είχα βάλει στοίχημα διάολε… Αλλά θα ήταν σα να έκλεβα εκκλησία…..

Η συγκεκριμένη αλληλουχία είναι συνηθισμένη και ευδιάκριτη στον (απλά) προσηλωμένο παρατηρητή…. Αλλά, όσο ηλίθια και να είναι η αντρική συμπεριφορά, γιατί μια αντικειμενικά όμορφη γυναίκα, θα πρέπει να αυτοπροβάλλεται τόσο έντονα, και ως maneater που λέει και το τραγούδι, να τρέφεται με φρούδες αντρικές προσδοκίες; Γιατί κάτι τόσο εξόφθαλμα όμορφο, να χάνει στα μάτια μου, τη μαγεία του, έχοντας μια τόσο επιτηδευμένη συμπεριφορά παγωνιού;

Είσαι ωραία γκόμενα… ΟΚ, μπράβο… Συγχαρητήρια…. Δε χρειάζεται να ζορίζεσαι όμως τόσο, ούτε να έχεις το ύφος Μαρκησίας… Χάνει την ουσία του κοπέλα μου…. Το κουράζεις…

Αντίστοιχα αυτό συμβαίνει και με κάποιους άντρες, όπου τα «Α, ρε γαμάτε Λυκούργο, πόσο γαμάτος είσαι» δίνουν και παίρνουν, μεταξύ του Λυκούργου και του αλαβάστρινου κορμιού που έχτιζε όλο το Χειμώνα….

Εντάξει δεν θέλω να το κουράζω… Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας… Kαι ναι ξέρω πως «η ζωή είναι μια τεράστια πασαρέλα», και τι να κάνουμε…. Απλά ήθελα να βάλω κι εγώ my 2 cents…

Be well!

ΥΓ 1: Ενίοτε, οι εν λόγω αντρικές φαντασιώσεις εμμένουν στο κομμάτι της εμφάνισης, και δεν έχουν να δείξουν τίποτα αξιόλογο πέρα από τα προφανή…

ΥΓ 2: Αν έχει και λίγο μυαλό, πολύ απλά δεν το παίζει τόσο… Δεν το χρειάζεται…

ΥΓ 3: Τσίρι τσίρι τσιριτρό, τσιριτρί τσιριτρό…. Χμ, πραγματικά βαθύ….

YΓ 4: Thanx voul για την παρότρυνση και το ποστ….

ΥΓ 5: Συγγνώμη για τα παιδιά που με προσκάλεσαν να γράψω σχετικά με κάποια ποστς τους… Δεν είχα χρόνο αυτές τις μέρες….

Advertisements

Φεβρουαρίου 22, 2008 Posted by | Γυναίκες, Σχέσεις | , , , | 9 Σχόλια