Emperistatomenos’ Weblog

Spot on…Spot on…

…and we’re back…

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου, κι άκουσα δυο φωνές… Η μία μου έλεγε «Ξύπνα μαλάκα, κατουριέσαι», και η δεύτερη φώναζε υστερικά, με τη φωνή του Δήμου Βερύκιου να σταματήσω να γράφω στο blog….

Η αλήθεια είναι, ότι υπάκουσα στην πρώτη αρχικά, και στη συνέχεια κάθισα να αναλογιστώ τη δεύτερη που μου είπε να το κλείσω το ρημάδι…

Δε σου κρύβω πως το σκέφτηκα, γιατί 90 ποστ είναι αυτά, και δεν βγήκαν και εύκολα…. Έλα όμως αναγνώστη μου, που οι φωνές αγωνίας άρχισαν να πληθαίνουν…Οι ψίθυροι έγιναν κραυγές, και οι κραυγές, τραγούδια του Νίνο… Όλοι ζητούσαν να επιστρέψω… Να συνεχίσω να προκαλώ ψυχολογικά προβλήματα στους γύρω μου, και να αναγκάζω τα παιδάκια να τρώνε όλο το φαί τους…

Επομένως, και επειδή όλοι εσείς μου το ζητήσατε, επέστρεψα! Ζήτωωωω! Γιούπιιι, και λοιπά συναφή επιφωνήματα χαράς….

Ο λόγος που έκοψα τα πολλά πολλά, είναι επειδή λόγω δουλειάς έχω ελάχιστο χρόνο, και θα προτιμούσα να εξωτερικεύομαι εκτός PC… Έλα όμως που με έκραξαν οι φίλοι μου, και -περιέργως- η επισκεψιμότητα έχει πέσει πολύ λίγο…. Οπότε, what the fuck….

Το πρόβλημα που με απασχολεί αυτές τις ημέρες είναι η διαχείριση της ήττας… Ναι ναι, ακριβώς αυτό που δεν μπορεί να κάνει ο βάζελος στο ποδόσφαιρο….

Το πως δηλαδή μπορεί να χρησιμοποιηθεί εποικοδομητικά ένα ατυχές γεγονός….

Πχ, την προηγούμενη εβδομάδα, έφαγα «Φ» από μια γκόμενα…. Για τους/τις αδαείς, το Φ έρχεται πριν το Χ, οπότε δεν έφαγα ακριβώς γείωση… Δε με χυλοπίττωσε, απλά σε μια προκαταρκτική έρευνα έφαγα άκυρο…. Σαν την πρόθεση ψήφου ένα πράγμα

Και τι έγινε θα μου πεις; C’est la vie….

Δεν έγινε τίποτα… Η πρώτη είναι; Ή η τελευταία; Αυτό που τελικά έχει σημασία, είναι στο debriefing να δεις τι έγινε λάθος, και να το διορθώσεις την επόμενη φορά. Είτε αυτό αφορά θέμα τακτικής, προσέγγισης ή εμφάνισης. Και όταν λέμε εμφάνισης, εννοούμε στυλ (Έ Νίκο Ευταξία;;)…Γιατί εγώ δυστυχώς ή ευτυχώς τη μελιτζάνα δεν μπορώ να την αλλάξω….

Αυτά βέβαια, είναι εύκολα σε διερευνητικές προσεγγίσεις όπου η απόρριψη είναι έμμεση μεν, ρητή δε… Η μετωπική πονάει περισσότερο, και δεν βγάζει τόσο ξεκάθαρα συμπεράσματα….

Θα συνεχίσω να το επεξεργάζομαι, αν και δε νομίζω να καταλήξω πουθενά…

Γιατί τι είμαστε στην τελική; Ξαναμμένα, σεξουαλικά διεγερμένα θηλαστικά, σε μια αέναη μάχη να διαιωνίσουμε τα γονίδια μας….

Όπως θα έλεγε και ο Τζούλιους από το Detroit….Vini, vidi, vici motha fucka….

ΥΓ 1: Ευχαριστώ για την συμπαράσταση….

ΥΓ 2: Οι γκόμενες τρελαίνονται για άντρες με κοστούμι… 😛

ΥΓ 3: Σε όσες αρέσουμε, για τις άλλες δεν θα μπορέσουμε…

ΥΓ 4: βλ. ΥΓ 3

Θα το ψάξω λίγο και θα το σκεφτώ… Χάρηκα που σας ξαναβρήκα, και ελπίζω να μη κάνω πάλι τόσο καιρό να γράψω….

Advertisements

Απρίλιος 8, 2008 Posted by | Γυναίκες, Γενικά, Σχέσεις | , , | 12 Σχόλια