Emperistatomenos’ Weblog

Spot on…Spot on…

Νίκο Ξανθόπουλε, έλα να δεις το παιδί σου….

Υπάρχουν στιγμές αναγνώστη μου, που νιώθεις πολύ μικρός μπροστά στο μεγαλειώδες βίωμα το οποίο αναπαράγεται μπροστά στα μάτια σου… Μια πανδαισία ηλεκτρικών σημάτων προς τον εγκέφαλο η οποία δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις, κραυγές, νεύματα ή χορό χούλα χουπ

Ένας πανέμορφος ιμπρεσιονιστικός πίνακας, ένα άγαλμα, μια Lamborghini murcielago, ο κώλος της Paz Vega…Όλα αυτά μπορεί να σε οδηγήσουν στην κατάσταση που οι Αγγλοσάξωνες περιγράφουν ως «A loss for words…». Και εμείς οι Έλληνες σαν «Δήλωση Παναγιώτη Ψωμιάδη»…

Είναι λοιπόν σήμερα, αυτή τη στιγμή, αυτό το δευτερόλεπτο μια απ’ αυτές… Ο εγκέφαλος σου δε μπορεί να συλλάβει το αριστούργημα το οποίο ξετυλίγεται μπροστά σου… Νομίζεις ότι άγγελοι με άρπες κατέβηκαν στη γη και άρχισαν να παίζουν τραγούδια των ONE….Παραθέτω την απόδειξη αυτής της αγγελικής σύναξης, όπως αυτή αποτυπώθηκε στο προνομιούχο-ευλογημένο blog της Βάγιας

Πριν συνεχίσω, επιτρέψτε μου να σκουπίσω τα δάκρυα μου, να βάλω ένα malt και να ευχαριστήσω το Θεό για την τιμή που μου έκανε να ακούσω αυτό, που ο καράφλας στο βίντεο, περιγράφει ως «Φωνάρα»

Στέλιο, αν με ακούς εκεί ψηλά, υπάρχει ο συνεχιστής σου, η ελληνική μαγκιά και η ντομπροσύνη ζει Στέλιο! Αυτός ο απλός καθημερινός Έλληνας…Αυτός ο σεμνός βιοπαλαιστής, βρήκε τη δύναμη και το ψυχικό σθένος να νικήσει τον κάματο από το Ναυπηγείο, και να ενώσει με τη φωνή του την εργατιά και τη βιοπάλη….

Από τα ορυχεία της Αμβέρσας και τον απλό μετανάστη ανθρακωρύχο, μέχρι τους εργάτες των χασισοφυτειών στην Κρήτη, όλοι μα όλοι βρήκαν στο πρόσωπο του Mich Mich, τον μπροστάρη Γιακουμή που θα διαλύσει την πλουτοκρατική αλαζονεία και θα ενώσει το αλέτρι, το πηλοφόρι και τον αργαλειό κάτω από μια φωνή…

Giacomo we love you! Keep going!

Kλου φυσικά της βραδιάς η αφιέρωση με το δάκτυλο, γνωστού στίχου του άσματος, στη Βάγια, γνωστή και ως βασανάκι ή jet’aimάκι του… Είναι η στιγμή που ο σκηνοθέτης κάνει κοντινό στον φτωχό πλην τίμιο πρωταγωνιστή, και οι γιαγιάδες στο σινεμά από κάτω, κλαίνε με λυγμούς ζητώντας από τον βάρβαρο πλούσιο πατέρα να δώσει την κόρη του στο φτωχό γρασωμένο λιμενεργάτη Γιακουμή

ΥΓ 1: Περιμένουμε με αγωνία το νο2, με τη γνωστή και ως Ζεμπεκιά της Κοκκινιάς

Υγ 2: Έτσι διασκεδάζει η εργαζόμενη νεολαία, γιοι και κόρες των εφοπλιστών… Όχι σε φλούφλικα ξενόφερτα κλαμπ….» Μπαρμπα Αρίστο πιάσε μια ρακή, και φέρε και καμιά ελιά ψιψιψώνι στη μέση».

ΥΓ 3: Ταράν, ταρα ράρα ραρα ραν, ταρα ραν…ταράν ταρα ραρα ραρα ραν, ραμ ,ραν (Το ζεμπέκικο της Ευδοκίας διάολε!)

Υγ 4: Και δεύτερη φωνή ρε Μίχ; Πόσο ψηλά ρε τροβαδούρε, πόσο ψηλά ρε Αντρέα Μποτσέλι;

ΥΓ 5: Δεν άντεξα, βγήκα στο μπαλκόνι και έριξα μια ζεμπεκιά…Ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου…

Advertisements

Απρίλιος 17, 2008 Posted by | Γενικά, Μουσική, Ταινίες | , , , | 6 Σχόλια