3η ηλικία + Δημόσιες υπηρεσίες = L.F.E

Πόσοι και πόσοι αναγνώστη μου δεν έχουμε βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που χρειάστηκε να μπούμε μέσα σε κάποια δημόσια υπηρεσία, και έχουμε μαρτυρήσει μπροστά σε αυτό το γραφειοκρατικό κυκεώνα… Ατελείωτοι διάδρομοι, αριθμημένα γραφεία, άπειρα δικαιολογητικά, και δημόσιοι υπάλληλοι να ξύνονται με τσουγκράνες στο χέρι… Κόλαση δηλαδή…

Τι γίνεται όμως, στις σπάνιες περιπτώσεις που σε κάποια υπηρεσία, και γρήγορα εξυπηρετείσαι και οι υπάλληλοι είναι ευγενικοί και κάνουν ότι μπορούν για να βοηθήσουν; Μακαρίζεις την τύχη σου, ή σου φαίνεται τόσο περίεργο που κάνεις τα πάντα για να επαναφέρεις τη “φυσική ισορροπία” ;

Σήμερα λοιπόν, χρειάστηκε να πάω στα ΕΛΤΑ για να στείλω ένα γράμμα.. Μπαίνω χαλαρός μέσα και βλέπω 35 άτομα αναμονή πριν από μένα… Μπορεί να μην ακούγεται μεγάλος αριθμός, αλλά πίστεψε με, 35 άτομα σε αναμονή 15 τμ σου κάνει κάπως… Τέλος πάντων, είχε 3 ταμεία, οι ΕΛΤΑδες σκοτωνόντουσαν να τους προλάβουν όλους αλλά όσο να’ ναι είχε λίγο αναμονή… Κι εκεί που λες ότι εντάξει, θα κυλήσει ήρεμα σήμερα η μέρα, σκάει ένας τύπος μέσα και δίπλα του ένα Πάκυ (aka Πακιστανός)…

Περνάνε τα ταμεία και μπαίνουν πίσω, στα γραφεία… Φορούσα ακουστικά και δεν μπορύσα να ακούσω τι γινόταν, αλλά σε κάποια φάση όλοι είχαν σηκωθεί όρθιοι και κοίταζαν τον Αρτέμη να τα χώνει στο Πάκυ. Βγάζω τα ακουστικά, και είμαι σε μια μεταβατική περίοδο από Audioslave στον Αρτέμη να λέει στον Πακιστανό ότι θα τον στείλει στο νοσοκομείο και που είναι τα λεφτά του, θα φωνάξει την Αστυνομία… Για να μην τα πολυλογώ, μέγιστος αναβρασμός!

“Φτου ρε πούστη” σκέφτομαι, είχα το νο 267 και ήταν ακόμα στο 250…. “10 ώρες θα κάνει τώρα…. Αλλά από την άλλη μπορεί να δω και ξύλο, που πάντα έχει την πλάκα του…”

Η παραπάνω σκηνή θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε, αλλά πως καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι στην Ελλαδάρα; τι σε κάνει να νοιώθεις περήφανος για την ελληνική σου καταγωγή;

Σε κάνει περήφανο/η η κωλοπετσωμένη γριά, που περιμένει στην ουρά, και νοιώθει καθήκον της να παρεισφρήσει στο Διπλωματικό επεισόδιο Αθήνας- Ισλαμαμπάντ και να δώσει τη λύση ως άλλη George Cloonισσα…

Γριά: Που είναι τα λεφτά ρέιιιιιιι;

Υπάλληλος: Σας παρακαλώ κυρία μου θα λυθεί το πρόβλημα….

Γριά: Τους ξέρω όλους αυτούς, μου φάγανε κι εμένα λεφτά, δώσε τα λεφτά ρε αλήτηηηηηηη… Μην μπω μέσα και δε με σταματάνε 500 άτομα…. Καθάρματααααααα….(35 η πίεση της γριάς)

Είναι γεγονός πάντως, πως η γιαγιά κάτι μου θύμιζε…Θα ορκιζόμουν ότι ήταν η Μπουμπουλίνα αλλά έμοιαζε μεγαλύτερη…..

Τέλος πάντων σε κάποια φάση τα πράγματα ηρέμησαν, καθότι η γηραιά Madelein Albright εξυπηρετήθηκε άμεσα για να μην κάνει το κατάστημα Χιροσίμα… Φυσικά a posteriori (α ρε πουτάνα εμπεριστατωμένε πως τα λες) κατάλαβα ότι η γριά αλεπού το είχε προσχεδιάσει… Είναι η κλασσική μέθοδος:

1) Είσοδος στο κατάστημα

2) Συμμετοχή σε νταηλίκι

3) Επέκταση τσαμπουκά στους γύρω χώρους…

4) Αναγκαστική εξυπηρέτηση…

5) Great success!! (προφορά Borat)

Μέχρι στιγμής αναγνώστη μου, ο τίτλος είναι ολίγον τι άσχετος. Ερχόμαστε στο προκείμενο λοιπόν… Εκεί που οι υπάλληλοι, παρά τις εχθροπραξίες και τον ψυχολογικό πόλεμο έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους, και είχαν φτάσει στο νο 260 (7 to go), να σου οι παράπλευρες απώλειες του διπλωματικού επεισοδίου…

Λες και ενεργοποιήθηκε κάποιος μυστικός διακόπτης, οι νεανίες άνω των 70 ετών αρχίσανε τη γκρίνια… Και να σου τα “Τελειώνετε” τα “Μα για όνομα του Θεού”, τα “Έχουμε και δουλειές” κτλ…

Φυσικά όπως θα έχεις κι εσύ ο ίδιος παρατηρήσει, πάντα οι πιο ανυπόμονοι είναι οι παππούδες….

Γιατί ρε μνημείο βιάζεσαι; Θα κλείσει το καρέ στην πρέφα και δε θα παίξεις με τον Ισίδωρο στην ίδια ομάδα; Αλλά τι να του πεις του παππού; Σέβεσαι τα χρόνια του… Άσε που μπορεί να είναι φίλος κανενός διάσημου και να βρεις τον μπελά σου… Του Αλκιβιάδη πχ…

Και καλά άμα κοπροσκυλιάζανε οι υπάλληλοι κράξε, αλλά οι κακόμοιροι ούτε καλημέρα δεν προλάβαιναν να πουν… Σας έχει κάνει ο Αυτιάς ίδιους…

Και όχι μόνο αυτό, αλλά αρχίζουν να τρώνε ο ένας τη σειρά του άλλου… Εκεί είναι το γέλιο…

-Είμαι ανάπηρος έχω προτεραιότητα…

-Τι λες ρε, εγώ έχω 67%, εγώ θα μπω…..

-Ρε α πάενε…

-Δε σου επιτρέπω….

-Και τι θα κάνεις, θα μας κάνεις ντα;

Και κάποια στιγμή λες, θα καλέσει ο ένας τον άλλο σε μονομαχία όπως κάναν στα νιάτα τους…

Ευτυχώς, και εν μέσω όλμων και τροχιοδεικτικών πυρών έδωσα το γράμμα και την έκανα…

Ελπίζω όταν ξαναπεράσω να είναι ακόμα εκεί το ταχυδρομείο….

ΥΓ 1: Η ιστορία είναι ενδεικτική, οι παππούδες καμικάζι παραφυλάνε σε όλο το δημόσιο τομέα….

ΥΓ 2: Παππούδες ενωμένοι ποτέ ηττημένοι….

ΥΓ 3: Το ποστ έχει μια μικρή δόση υπερβολής, αλλά λίγο πολύ όλοι έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο….