Γιουβαρλάκια, Gisele και συναφή διλλήματα…..

Το σημερινό post αναποφάσιστε αναγνώστη μου έχει διττή φύση. Από τη μία πλευρά αφορά τις επιλογές, και από την άλλη την άλλη την ευτυχία που αυτές αναπαράγουν. Έναυσμα γι αυτό τον (φαινομενικά) θεωρητικό στοχασμό είναι το βίντεο που παρακολούθησα στα TED talks και αφορά τους μηχανισμούς που προκαλούν, ή τεκμαίρεται ότι προκαλούν ευτυχία.

Ο καράφλας-ψυχολόγος-ομιλητής του Harvard μας λέει ότι, ο άνθρωπος μέσω εξέλιξης πήρε ως bonus ένα μεγαλύτερο εγκέφαλο, και ως extra στον εγκέφαλο αυτό (κάτι σαν το συναγερμό στο αυτοκίνητο), το frontal lobe. Αυτό που μας δίνει ο λοβός (ελληνιστί) αυτός είναι η ικανότητα για προσομοίωση. Π.χ Δεν είναι καλή ιδέα, να φας κάτι που είναι καφέ, και μυρίζει άσχημα….. Ή το να χορεύεις με κλειστά μάτια στην Πανεπιστημίου σίγουρα δεν θα έχει καλή κατάληξη…Ή τέλος, το να δεις ματς του Παναθηναϊκού στο ποδόσφαιρο, μάλλον θα σου δημιουργήσει νευρικό κλονισμό…

Εκτός από το πλεονέκτημα αυτό λοιπόν, ο εγκέφαλος μας φροντίζει και για κάτι άλλο. Δημιουργεί τις συνθήκες ώστε να είμαστε ευτυχισμένοι, ακόμα και όταν νομίζουμε (προσομοιώνουμε) ότι δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι… Πολύπλοκο; (Καλά μη νομίζεις, εγώ είδα το video 2 φορές για να το καταλάβω… ).

Για να μη μακρηγορώ, και για να παρακολουθήσεις το βίντεο με την ησυχία σου, ο εγκέφαλος μας τείνει να δημιουργεί “ευτυχία” όταν οι αποφάσεις μας δεν δημιουργούν τα επιθυμητά αποτελέσματα… Επίσης ο “μηχανισμός αυτός ευτυχίας” λειτουργεί πιο αποδοτικά, όταν οι ενέργειες μας δημιουργούν μη ανατρέψιμα αποτελέσματα, και δεν υπάρχει ελευθερία επιλογής.

Πραγματικά είναι εντυπωσιακό….

Πόσες φορές δεν προσπαθούμε να ωραιοποιήσουμε/δικαιολογήσουμε τις επιλογές μας, ή το αντίθετο δυσκολευόμαστε να ικανοποιηθούμε από αυτές όταν περισσότερες είναι διαθέσιμες, και αναγκαζόμαστε να επιλέξουμε μία, απορρίπτοντας τις υπόλοιπες;

Σκεφτόμαστε, “έκανα το καλύτερο που μπορούσα”, ακόμα και αν το αποτέλεσμα δεν ήταν (όντως) το καλύτερο δυνατό…Ή δεν μπορούμε να βρούμε ηρεμία (ευτυχία;) όταν οι διαθέσιμες επιλογές/στρατηγικές είναι περισσότερες, οδηγούν σε παρόμοια αποτελέσματα, και πρέπει να επιλέξουμε μόλις μία. Οι φίλοι οικονομολόγοι θα διακρίνουν (απλουστεύοντας) την έννοα του Κόστους Ευκαιρίας…

Αχά λοιπόν! Εύρηκα όπως είπε και φίλτατος Αρχιμήδης ενώ έκανε το μπάνιο του σε έλαια καρύδας. Ο λόγος που δεν την πέφτω στο μοντέλο στο club, σκεπτόμενος “Έλα μωρέ αυτή είναι χαζή” ή ” Καλή είναι, αλλά σαν τα γιουβαρλάκια της Αφρούλας καμία…” , είναι επειδή έχω υπολογίσει (προσομοιώσει) ότι προορίζομαι για αποστολή ζυμαρικών, και προσπαθώ να δικαιολογήσω την απόφαση που (δεν) παίρνω..!

Αν όμως το μοντέλο μου την έπεφτε, και οι διαθέσιμες επιλογές μου δημιουργούσαν διαφορετικά σενάρια , τότε ίσως η Αφρούλα να μην την είχε βγάλει καθαρή… Επιλογή βέβαια που ίσως με έκανε να αναπολώ τα γιουβαρλάκια που άφησα πίσω….

Σε αυτή την περίπτωση, η συνθετική ευτυχία δεν μπορεί να μου χτυπήσει συγκαταβατικά την πλάτη και να μου πει “καλά έκανες”…. Κέρδισες το μοντέλο μεν, αλλά έχασες την Αφρούλα που τόσο αγαπούσες, σε καταλάβαινε, και σου έφτιαχνε τσάι του βουνού όταν ήσουν κρυωμένος….

Βέβαια, άμα το μωρό σου, είχε επισημάνει παραστατικότατα ότι “Αν κάνεις μαλακία θα σου κόψω τ’@ρχ1δι@”, τότε ακόμα κι αν το μοντέλο ήταν η Gisele, θα ένιωθες “συνθετικά ευτυχισμένος” ότι, παρόλο που δεν ερωτοτροπήσατε, τουλάχιστον στο μέλλον θα μπορέσεις να δεις μικρούς χαριτωμένους απογόνους με το επώνυμο σου! :p

ΥΓ1 : Πραγματικά είναι εντυπωσιακός ο πλούτος και το ενδιαφέρον που προκύπτει από διάφορες ομιλίες των TED talks. Δεν θέλω να κάνω κατάχρηση των βίντεο, και θα προτιμούσα να γράφω περισσότερο πρωτότυπα θέματα, αλλά είναι εντυπωσιακό τι μπορείς να μάθεις σε 20 λεπτά….

ΥΓ2: Ελπίζω να είδες το βίντεο γιατί αλλιώς θα φαίνεται ότι γράφω μαλακίες (-Αναγνώστης: Όπως συνήθως…)

ΥΓ 3: Καλύτερη επιλογή η Αφρούλα τελικά… Ή μήπως όχι….